دلنوشته ای برای دّر گرانبهایم ثمینم

واسه همینه که همیشه دو دل میشم که به گذشته ام فکر کنم یا نه ؟بعضی وقتا میترسم برم تو گذشته ام غرق بشم و داشته های اون روزامو امروزا به زور طلب کنم و تو حکمتش نافرمانی کنم و....این روزا روهم دوس دارم گرچه که یکم هضمش سنگینه اما به داشتن تو دلخوشم به قهقه هات وتاتی تاتی کردنایی که به دویدنت انجامید به تیکه تیکه حرف زدنت که این روزا شده جمله های سه چهار کلمه ای به بوسیدنهای مکرر وبه دوستت دارمایی که بهم میگی و نوازش هایی که با دستای کوچیکت میکنی منو از خود بیخود میکنه خوبه که تو توی این روزا هستی  ،لحظه های آدم جوون میگیره وقتی با نگاه نافذت لحظه هارو دنبال میکنی خداروشکر هزاران وهزاران بار شکر به داده و نداده هاش شکر که تو رو بهمون داد تو یه انرژی مضاعف شدی واسه ی همه کم اوردنامون .خیلی خوشحالم که تورو دارم البته وقتی میگم تو تنها توی تو نیستی منظورم پدرت هم هست آخه چون میدونم وجودش تو وجود تو خلاصه میشه بیشتر میگم توووووو...........

به نظرم از بیست ونه سالگی تموم شده ام راضی باشم اما خدا کنه  سی سالگی هدفمندی در پیش داشته باشم واسه ات اونقدر مادری کنم که یک روز که توهم تو بیست وچند سالگی ات بخوای از من حرف بزنی مثل امروز که من ازمادرم حرف میزنم واشک توچشام خونه میکنه لااقل دلت برام بتپه وبرای چند ثانیه کوتاه قلبت تندتر بتپه....

من در آستانه سی سالگی وتو درنزدیکی ورود به سه سالگی،کاش رقم بخورد بهترینها برای ما سه نفر    ،اگرچه که تو وپدرت بهترینهای زندگی ام هستید

میگن آدم تو روز تولدش باید یه آرزو بکنه حکمت رسیدن نرسیدنش با اوستا کریمه،من میخوام ازته دل بخوام شفای مریضا رو از ته ته دلم مخصوصا شفای مامانی لیلا که ایشالله یکی از همین روزا به لطف خدا سرپا بشه،بعدش سلامتی سلامتی سلامتی بده به همه خونواده ام ،بعدش رونق وسربلندی به کسب وکار باباجون ودختر طلام که منم زیر سایه شون احساس امنیت میکنم

خداجون دوست دارم وبه خاطر داشته هامو نداشه هام شکرت