ازدامنه سخنوری های دنیای من ثمین(4)

.

.

.

یکی از عادت هات اینه که موقع خواب چه خواب ظهر باشه چه خواب شبت،من باید پیشت باشم میگی مامان جون صورتت رو سمت من کن دستاتو حلقه میکنی دورگردنم ومیخوابی وتمام مدت لپ هامو به قول خودت مگوری مگوری میکنی وگاها که خوابم وتوهم خوابی پامیشی لپامو میگشی وبوسم میکنی منم که اگه بیدارشم بدخواب میشم شاکی میشم که نکن چرا بیدارم میکنی سریع تو همون حالت خواب وبیدار منو بوس میکنی میگی مامان دوست دارم

.

.

.

لگوهات یا چوب هاتو بهت میدم میگم برو باهاشون بازی کن میگه چی درست کنم؟؟؟

میگم هرچی دوست داری بساز...

میگه چی؟؟؟

میگم مثلا خونه ،برج،خونه واسه حیوونای جنگلت..

پس بعدش چی درست کنم؟؟؟من(بعضی وقتا رسما دیوونه میشم از دستت)

.

.

.

چوب های آجری شکلتو روهم میذاری ازت میپرسم چی ساختی؟؟؟میگی خونه دایی ابوالفضل رو با آسانسورشون...!!!!

.

.

.

خونه آقاشون روضه دارن آماده شدیم بریم روبه باباجونش:شما یه کوچولو رو تخت بخواب مازود میایم

باباجونش میگه منم بیام؟میگه روضه جای آقاها نیس خانوما میان با دخترا وپسرا

.

.

.

یه روز ازم میپرسه خونه مهدیارشون کجاس؟(مهدیار نوه عمه منه 8سالشه)

میگم: تو خونه عمه حاجیه من با هم زندگی میکنن؟

میپرسه:چرا باهم زندگی میکنن؟؟

میگم:آخه بابای مهدیار مرده ،بابای عمه حاجیه هم مرده(این روزا همسر رو هم به  بابای اشخاص نسبت میده منم به زبون خودش داشتم بهش توضیح میدادم) چون تنها بودن باهم حالا یه جا زندگی میکنن...

میپرسه:بابای مهدیار چرا مرده؟؟

میگم آخه مریض بوده

میگه:الان باباش رفته سرخاکی؟؟

میگم آره مامان، الان رفته زیرخاک(منظورش از سرخاکی همون قبر مرده هاس)

.

.

.

دیشب یه جایی تو جمع دوستانه بودیم یه دوست پیدا کرده به نام فاطمه زهرا  که شش ماه ازخودش بزرگتره،اون برخلاف روحیات دختر ما ،تو خودشه وبیشتر سرگرم بازی کردن با گوشی تلفن ماماش،ثمین هی بهش نزدیکتر میشه ومیخواد سر دربیاره که بازیش چه جوریه ازش میپرسه میگه:زهرا چهجوری بازی میکنی ؟؟جوابشو نمیده

دوباره میگه به منم بده ببینم چه جوریه؟بازم بهش نمیده

میگه زهرا به منم یاد بده!!

اما زهرا جوابشو نداد وسرش به بازی خودش گرم بود .یهو دخترکمان داغ کرد وعصبانی شد ورو کرد به باباجونش:

باباجون واسه من گوشی لمسی بخر؟میخوای چیکار؟ثمین:لازم دارم

باباجون:واسه چی  لازم داری؟

میخوام مثل زهرا گوشی لمسی داشته باشم .

.

.